Bouwnotities

The Circus Found Its Poster

For a while, the website was still presenting FleaWinder like the old desktop strip: a row of acts above a taskbar, powered by everyday input. That is true history, and I am fond of it. But it is no longer the clearest picture of what the project is becoming.

The current build begins with a small illustrated place: a ring, workshops, paths, quiet corners, and room for another flea. That shift sounds cosmetic, but it changes the promise. The founding eight are not a fixed product catalogue. They are the people who welcome you into a world that can make room for someone new.

I brought the actual iPhone and Apple TV art onto the site rather than inventing a separate marketing look. The living grounds map and the habitats are game art. They show the version of FleaWinder I want to keep building: tactile, a little secret, warm at the edges, and large enough for a small history without pretending to be an empire.

This also clarified the release story. The next public chapter is the Apple circus on iPhone, iPad, and Apple TV. Windows Classic and macOS remain free little archives of where the show started while the next desktop edition takes its time. The website should make that future visible at a glance.

A Flea Needs a Room

Creating a flea was never meant to stop at choosing an act, a color, and a hat. A character becomes easier to care about when they have somewhere to go after the applause. That is why the habitat work became a real system instead of a single decorative screen.

Habitats now keep their own state and daily rhythm. A flea can settle into a corner, collect the small objects that make it feel used, and carry that sense of place back into the larger circus. The important design question was not which furniture could be unlocked. It was what makes a place feel like it belongs to someone.

The next step connected those rooms to the world itself. A habitat is not a menu tab in costume: it can point outward to a destination, a route, a visitor, or a reason to return. That gives a created flea a life adjacent to the stage rather than treating it as a replacement skin for one of the founders.

The art helped set the tone. Blanket forts, mossy folds, paper ledges, lamps, thread, cups of tea: each is deliberately flea-sized. The circus should feel like a place you lean toward, not a dashboard you manage.

A Map Is Not a Menu

The Living Route began with a refusal: I did not want to add a World tab that was only another list of systems. If the circus was going to have places, those places needed to suggest distance, weather, routine, and the possibility that something had happened there before you opened the screen.

So the world became a route. The ring, workshop, archive, commons, and quiet corners sit in relation to one another. A player can follow an open question, visit a familiar place, or discover that a route has become meaningful because the same people keep passing through it.

That relationship is why the map matters more than a set of destination buttons. A path can acquire a story. A place can become known for a particular rehearsal, a borrowed prop, a late-night conversation, or a recurring bit of weather. The world starts to feel particular without demanding a quest log.

It is also a useful boundary for the whole project. FleaWinder should offer threads, not chores. A route is an invitation to notice what changed, not an obligation to clear every marker before bedtime.

What the Daily Flea Is For

A living circus needs a way to remember public life without turning every private moment into content. That was the reason for the Daily Flea: not a feed, not a notification machine, but a tiny newsroom with reporters, sources, corrections, letters, archives, and enough editorial judgment to leave some things alone.

The newsroom work gave the paper a rhythm. A public consequence can earn a follow-up. A reporter can have a beat and a method. A correction can matter. Repeated events can become the sort of local story that gets retold differently by different people. Those details are small, but they let the circus develop a public memory instead of a pile of disconnected headlines.

At the same time, the performers gained a different kind of history: legacy. A flea can teach, retire, leave behind a technique, or remain important after it no longer holds the center of the ring. That is the opposite of collection-game logic. The point is not to maximize a roster; it is to make influence visible after a moment has passed.

The rule I keep returning to is simple: private scenes stay private unless someone inside the world makes them public. The paper is there to witness the circus, not to expose it.

Keeping a Spatial Circus Small

Putting a circus in a room creates an obvious temptation: make it huge. The better answer for FleaWinder was the opposite. The spatial stage works when it feels like a tiny performance has quietly arrived on a table, a shelf, or a clear patch of floor - something you approach rather than something that takes over the room.

The practical work was all about making that feeling dependable. The stage has to find surfaces, place the acts with enough room to read, respect the difference between devices, and fall back gracefully when a room cannot offer every kind of depth information. The technology is only useful if the performer still feels like the same performer.

That became the visual test: Nova should still read as Nova on a small wire, and Bugg should still be Bugg when the ramp is a few inches long. The goal is continuity of character and gesture, not a technical demo with circus wallpaper.

Spatial play is one more way to be near the troupe. It is not a separate game, a new economy, or a reason to make the player perform for the app. The circus stays flea-sized on purpose.

How the fleas learned to sound more like themselves

This month I spent time on a quieter kind of magic: helping each flea feel more like a tiny performer with a point of view. The goal was not to make the circus louder or more complicated. It was to make the moments between tricks feel warmer, more specific, and less repetitive.

The new voice work gives each flea a clearer rhythm. Pip can be proud without becoming stiff, Nova can notice details without turning into a lecture, and Bugg can keep that bright daredevil spark even when the app is simply idling on a desk.

I also tightened the way seasonal flavor shows up. A spring session should not feel exactly like an autumn one, and a late-night wind should have a slightly different mood than a midday check-in. Those shifts are small on purpose. FleaWinder works best when it feels alive without demanding attention.

The important part is consistency. The same troupe should feel familiar on iPhone, Apple TV, Mac, watch, widgets, and the spatial circus. When a flea becomes more expressive in one place, the rest of the surfaces need to catch up so the project still feels like one world.

That is the thread I keep coming back to: tiny, readable, characterful moments that travel everywhere. The fleas are still small. The circus is still gentle. But they have a little more presence now, and that makes the whole thing feel more cared for.

De vlooien opwinden vanuit elke app op iOS

FleaWinder heeft nu een aangepast iOS-toetsenbord. Installeer het eenmalig en elke app waarin je typt — Berichten, Notities, Safari, overal — windt stilletjes het circus op de achtergrond op. Elke tien toetsaanslagen stuurt een energiestoot terug naar de hoofdapp. De vlooien maakt het niet uit waar de invoer vandaan komt; ze willen gewoon opgewonden worden.

Het toetsenbord zelf is circusthema: donkere warmbruine toetsen, gouden accenten op de speciale toetsen en een kleine energiebalk bovenaan die vult terwijl je typt. Hij verschuift van rood naar goud naar groen naarmate je toetsaanslagteller stijgt. Er staat een kleine vlooien-emoji naast en een live teller zodat je precies kunt zien hoeveel je deze sessie hebt opgewonden.

Het lastigste deel was het delen van gegevens. iOS-toetsenbordextensies draaien in hun eigen gesandboxte proces — ze kunnen niet rechtstreeks communiceren met de hoofdapp. De oplossing is App Groups: een gedeelde UserDefaults-container waar zowel het toetsenbord als de app naar kunnen lezen en schrijven. Het toetsenbord verzamelt windpunten en zet ze in de gedeelde container; de app pikt ze op bij hervatting. We hebben de bestaande Siri Shortcuts en widget-intents ook naar dezelfde gedeelde container gemigreerd, zodat alles nu door één pijplijn stroomt.

Om het in te schakelen: Instellingen, Algemeen, Toetsenbord, Toetsenborden, Voeg nieuw toetsenbord toe, FleaWinder Circus. Het vraagt geen Open Toegang aan — geen netwerk, geen gegevens verlaten je apparaat. Alleen toetsaanslagen die vlooien aandrijven.

Het circus op kleine schermen

FleaWinder is ontworpen voor een brede, dunne strook boven de taakbalk — comfortabel liggend. Telefoons zijn staand. Het circus laten werken op kleine schermen betekende de indeling heroverwegen zonder te verliezen wat het levendig maakt.

The embeddable widget flips to a tall canvas on mobile, stacking the acts vertically instead of spreading them across a ribbon. Anyone dropping FleaWinder into their own site gets a layout that adapts automatically. Four theme presets (dark, light, warm, cool) and a scale parameter let it blend with whatever surrounds it.

De grotere uitdaging was leesbaarheid. Op een telefoonscherm zijn vlooien op desktopschaal getekend slechts stippen. We voegden een zoomstap toe die de vlooienlichamen opschaalt zodat hun kostuums, gezichtsuitdrukkingen en accessoires echt zichtbaar zijn — Pips hoofdband, Rex' helm, Blazes kroontje. De persoonlijkheidsdetails die er altijd waren, zijn ineens op armlengte te lezen.

De rest van de mobiele verbouwing was minder glamoureus maar net zo belangrijk: aanraakvriendelijke tikdoelen, betere lettertypeschaling, responsieve tussenruimte over de hele marketingsite. Niets revolutionairs — gewoon zorgen dat het circus er overal goed uitziet waar je het ook vindt.

Kostuums, seizoenen en een circusdirecteur

Deze week draaide alles om visuele diepte. Elke vlo in de kolonie draagt nu een uniek kostuum — Nova heeft een parasol op het koord, Rex draagt een helm in het kanon, Blaze krijgt een kroon voor de vuurspuwact. Kleine details, maar ze geven elke artiest een identiteit die je in één oogopslag herkent.

Het podium zelf verandert met de kalender. Een seizoensgebonden deeltjessysteem laat sneeuw vallen in de winter, kersenbloesem in de lente, vuurvliegjes in de zomer en dwarrelende bladeren in de herfst. Er is ook een subtiele dag/nacht-tint gekoppeld aan je echte klok — de strook wordt warmer tijdens het gouden uur en dimt na zonsondergang, met helderder sterren aan de nachtelijke hemel.

De grootste toevoeging is de circusdirecteur — een speciale vlo met hoge hoed die tussen de acts rondwandelt en de show inspecteert. Hij treedt niet op; hij houdt toezicht. Zijn patrouilleroute goed krijgen betekende zijn wandelingen zo timen dat hij precies aankomt als een actwisseling klaar is, wat het hele circus een gevoel van choreografie geeft dat het eerder niet had.

Onder de motorkap drijft nu een compleet themasysteem dit alles aan. Acht kleurpaletten plus een automatische seizoensmodus die de juiste kiest op basis van de maand. Elke kleur in elke act en elk UI-element komt uit het actieve thema, waardoor wisselen naadloos aanvoelt in plaats van opgeplakt.

v1.1.0: Twee nieuwe acts

Versie 1.1.0 voegt de Jongleeract en Vuurspuwer toe aan het programma, waarmee het totaal op zeven live circusacts komt. Beide draaien op hetzelfde energiesysteem dat de rest van de show aandrijft — je toetsaanslagen, muisbewegingen en klikken.

De Jongleur volgt meerdere ballen in echte parabolische bogen. Het aantal schaalt met energie: twee of drie in rust, tot zes op vol vermogen, met achter-de-rug-vangsten wanneer het publiek losgaat. Om de timing goed te krijgen moest de fase van elke bal ontkoppeld worden zodat ze niet samenklonteren.

De Vuurspuwer maakt gebruik van het bestaande deeltjessysteem maar met een nieuw hitteshimmer-effect. De vlamlengte groeit met energie, en klikken produceren bonusstoten. Het lastigste onderdeel was het kleurgradient — een vloeiende overgang van diep rood aan de basis naar heldergeel aan de punt zonder er geband uit te zien.

Beide acts passen in het bestaande rotatiesysteem, dus je ziet ze in- en uitwisselen naast de oorspronkelijke vijf. Als je een favoriet wilt vastzetten, kun je in het Instellingenpaneel individuele acts aan- en uitzetten.

De geschiedenis achter de geschiedenispagina

FleaWinders geschiedenispagina documenteert meer dan vierhonderd jaar echte vlooiencircussen — van Robert Hookes microscooptekeningen in 1665 tot de Oktoberfest-performers die vandaag de dag nog steeds optreden. Het schrijven ervan betekende het lezen van Victoriaanse aanplakbiljetten, gedigitaliseerde krantenknipsels en een verrassend aantal academische papers over entomologisch vermaak.

Het moeilijkste was beslissen wat weg te laten. Louis Bertolotto alleen al zou een boek kunnen vullen (en dat deed hij ook — meerdere zelfs). Het compromis werd een tijdlijn die de belangrijkste punten raakt en een set uitklapbare secties voor iedereen die dieper wil graven.

De pagina maakt gebruik van initialen, sierlijnen en een schreeflettertype om de pamfletten en aanplakbiljetten die het beschrijft na te bootsen. Elke sectie is standaard ingeklapt zodat de lezer niet overweldigd raakt, maar de eerste alinea is altijd zichtbaar met een initiaal om je erin te trekken.

Alle tekst is beschikbaar in het Engels, Spaans en Duits. Het vertaalproces bracht fascinerende lokale geschiedenis aan het licht — Duitse Flohzirkus-tradities op het Oktoberfest hebben bijvoorbeeld hun eigen lijn, los van de Londense en New Yorkse scènes.

Waarom ik FleaWinder heb gebouwd

Ik wilde iets dat de computer levend liet voelen — niet op een afleidende manier, maar als een stille metgezel die reageert op je aanwezigheid. De meeste screensavers activeren wanneer je weggaat; FleaWinder activeert wanneer je er bent.

Het idee was simpel: neem alle invoer die je besturingssysteem negeert — het ritme van je typen, de snelheid van je muis, de cadans van je klikken — en voer het aan een troep geanimeerde circusvlooien. Hoe meer je werkt, hoe levendiger de show wordt.

Het bouwen als transparante overlay boven de taakbalk bleek de juiste beperking. Het is altijd zichtbaar maar nooit in de weg. Je interacteert er niet direct mee; je werkt gewoon, en het reageert. De technische uitdaging was het echt doorklikbaar maken zodat het nooit de focus steelt.

FleaWinder is een liefdesbrief aan het Victoriaanse vlooiencircus — een echte, eeuwenoude kunstvorm waarbij horlogemakers daadwerkelijke vlooien inspanden om miniatuurkoetsen te trekken en over koorden te lopen. De geschiedenispagina vertelt dat verhaal in zijn geheel.