Notatki twórcy

The Circus Found Its Poster

For a while, the website was still presenting FleaWinder like the old desktop strip: a row of acts above a taskbar, powered by everyday input. That is true history, and I am fond of it. But it is no longer the clearest picture of what the project is becoming.

The current build begins with a small illustrated place: a ring, workshops, paths, quiet corners, and room for another flea. That shift sounds cosmetic, but it changes the promise. The founding eight are not a fixed product catalogue. They are the people who welcome you into a world that can make room for someone new.

I brought the actual iPhone and Apple TV art onto the site rather than inventing a separate marketing look. The living grounds map and the habitats are game art. They show the version of FleaWinder I want to keep building: tactile, a little secret, warm at the edges, and large enough for a small history without pretending to be an empire.

This also clarified the release story. The next public chapter is the Apple circus on iPhone, iPad, and Apple TV. Windows Classic and macOS remain free little archives of where the show started while the next desktop edition takes its time. The website should make that future visible at a glance.

A Flea Needs a Room

Creating a flea was never meant to stop at choosing an act, a color, and a hat. A character becomes easier to care about when they have somewhere to go after the applause. That is why the habitat work became a real system instead of a single decorative screen.

Habitats now keep their own state and daily rhythm. A flea can settle into a corner, collect the small objects that make it feel used, and carry that sense of place back into the larger circus. The important design question was not which furniture could be unlocked. It was what makes a place feel like it belongs to someone.

The next step connected those rooms to the world itself. A habitat is not a menu tab in costume: it can point outward to a destination, a route, a visitor, or a reason to return. That gives a created flea a life adjacent to the stage rather than treating it as a replacement skin for one of the founders.

The art helped set the tone. Blanket forts, mossy folds, paper ledges, lamps, thread, cups of tea: each is deliberately flea-sized. The circus should feel like a place you lean toward, not a dashboard you manage.

A Map Is Not a Menu

The Living Route began with a refusal: I did not want to add a World tab that was only another list of systems. If the circus was going to have places, those places needed to suggest distance, weather, routine, and the possibility that something had happened there before you opened the screen.

So the world became a route. The ring, workshop, archive, commons, and quiet corners sit in relation to one another. A player can follow an open question, visit a familiar place, or discover that a route has become meaningful because the same people keep passing through it.

That relationship is why the map matters more than a set of destination buttons. A path can acquire a story. A place can become known for a particular rehearsal, a borrowed prop, a late-night conversation, or a recurring bit of weather. The world starts to feel particular without demanding a quest log.

It is also a useful boundary for the whole project. FleaWinder should offer threads, not chores. A route is an invitation to notice what changed, not an obligation to clear every marker before bedtime.

What the Daily Flea Is For

A living circus needs a way to remember public life without turning every private moment into content. That was the reason for the Daily Flea: not a feed, not a notification machine, but a tiny newsroom with reporters, sources, corrections, letters, archives, and enough editorial judgment to leave some things alone.

The newsroom work gave the paper a rhythm. A public consequence can earn a follow-up. A reporter can have a beat and a method. A correction can matter. Repeated events can become the sort of local story that gets retold differently by different people. Those details are small, but they let the circus develop a public memory instead of a pile of disconnected headlines.

At the same time, the performers gained a different kind of history: legacy. A flea can teach, retire, leave behind a technique, or remain important after it no longer holds the center of the ring. That is the opposite of collection-game logic. The point is not to maximize a roster; it is to make influence visible after a moment has passed.

The rule I keep returning to is simple: private scenes stay private unless someone inside the world makes them public. The paper is there to witness the circus, not to expose it.

Keeping a Spatial Circus Small

Putting a circus in a room creates an obvious temptation: make it huge. The better answer for FleaWinder was the opposite. The spatial stage works when it feels like a tiny performance has quietly arrived on a table, a shelf, or a clear patch of floor - something you approach rather than something that takes over the room.

The practical work was all about making that feeling dependable. The stage has to find surfaces, place the acts with enough room to read, respect the difference between devices, and fall back gracefully when a room cannot offer every kind of depth information. The technology is only useful if the performer still feels like the same performer.

That became the visual test: Nova should still read as Nova on a small wire, and Bugg should still be Bugg when the ramp is a few inches long. The goal is continuity of character and gesture, not a technical demo with circus wallpaper.

Spatial play is one more way to be near the troupe. It is not a separate game, a new economy, or a reason to make the player perform for the app. The circus stays flea-sized on purpose.

How the fleas learned to sound more like themselves

This month I spent time on a quieter kind of magic: helping each flea feel more like a tiny performer with a point of view. The goal was not to make the circus louder or more complicated. It was to make the moments between tricks feel warmer, more specific, and less repetitive.

The new voice work gives each flea a clearer rhythm. Pip can be proud without becoming stiff, Nova can notice details without turning into a lecture, and Bugg can keep that bright daredevil spark even when the app is simply idling on a desk.

I also tightened the way seasonal flavor shows up. A spring session should not feel exactly like an autumn one, and a late-night wind should have a slightly different mood than a midday check-in. Those shifts are small on purpose. FleaWinder works best when it feels alive without demanding attention.

The important part is consistency. The same troupe should feel familiar on iPhone, Apple TV, Mac, watch, widgets, and the spatial circus. When a flea becomes more expressive in one place, the rest of the surfaces need to catch up so the project still feels like one world.

That is the thread I keep coming back to: tiny, readable, characterful moments that travel everywhere. The fleas are still small. The circus is still gentle. But they have a little more presence now, and that makes the whole thing feel more cared for.

Nakręcanie pcheł z dowolnego miejsca na iOS

FleaWinder ma teraz własną klawiaturę iOS. Zainstaluj ją raz, a każda aplikacja, w której piszesz — Wiadomości, Notatki, Safari, gdziekolwiek — cicho nakręca cyrk w tle. Co dziesięć naciśnięć klawiszy wysyła impuls energii z powrotem do głównej aplikacji. Pchły nie przejmują się, skąd pochodzi wejście; chcą po prostu być nakręcane.

Sama klawiatura jest w cyrkowym stylu: ciemne ciepłobrązowe klawisze, złote akcenty na klawiszach specjalnych i mały pasek energii u góry, który zapełnia się podczas pisania. Zmienia kolor z czerwonego na złoty i zielony w miarę wzrostu licznika naciśnięć. Obok jest mały emoji pchły i licznik na żywo, dzięki któremu widzisz dokładnie, ile nakręciłeś w tej sesji.

Najtrudniejszą częścią było udostępnianie danych. Rozszerzenia klawiatury iOS działają w swoim własnym izolowanym procesie — nie mogą komunikować się bezpośrednio z główną aplikacją. Rozwiązaniem są App Groups: współdzielony kontener UserDefaults, do którego zarówno klawiatura, jak i aplikacja mogą czytać i pisać. Klawiatura gromadzi punkty nakręcania i umieszcza je we współdzielonym kontenerze; aplikacja odbiera je przy wznowieniu. Przy okazji migrowaliśmy istniejące Siri Shortcuts i intenty widgetów do tego samego współdzielonego kontenera, więc teraz wszystko przepływa jednym rurociągiem.

Aby włączyć: Ustawienia, Ogólne, Klawiatura, Klawiatury, Dodaj nową klawiaturę, FleaWinder Circus. Nie prosi o Otwarty dostęp — żadnej sieci, żadne dane nie opuszczają Twojego urządzenia. Tylko naciśnięcia klawiszy napędzające pchły.

Cyrk na małych ekranach

FleaWinder został zaprojektowany jako szeroki, cienki pasek nad paskiem zadań — wygodnie w orientacji poziomej. Telefony działają w pionie. Sprawienie, by cyrk działał na małych ekranach, oznaczało przemyślenie układu na nowo bez utraty tego, co czyni go żywym.

The embeddable widget flips to a tall canvas on mobile, stacking the acts vertically instead of spreading them across a ribbon. Anyone dropping FleaWinder into their own site gets a layout that adapts automatically. Four theme presets (dark, light, warm, cool) and a scale parameter let it blend with whatever surrounds it.

Większym wyzwaniem była czytelność. Na ekranie telefonu pchły narysowane w skali pulpitu to zaledwie kropki. Dodaliśmy przejście powiększenia, które skaluje ciała pcheł tak, aby ich kostiumy, miny i akcesoria były naprawdę widoczne — opaska Pip, kask Rex, korona Blaze. Detale osobowości, które zawsze tam były, nagle dają się odczytać na wyciągnięcie ręki.

Reszta mobilnej przebudowy była mniej efektowna, ale równie ważna: przyjazne dotykowo cele kliknięć, lepsza skalowalność czcionek, responsywne odstępy na całej stronie marketingowej. Nic rewolucyjnego — po prostu upewnienie się, że cyrk wygląda dobrze, gdziekolwiek go znajdziesz.

Kostiumy, pory roku i konferansjer

W tym tygodniu chodziło wyłącznie o głębię wizualną. Każda pchła w kolonii nosi teraz unikalny kostium — Nova ma parasolkę na linie, Rex nosi kask w armacie, Blaze dostaje koronę do numeru z ogniem. Drobne detale, ale dają każdemu artyście tożsamość rozpoznawalną na pierwszy rzut oka.

Sama scena zmienia się wraz z kalendarzem. Sezonowy system cząsteczkowy sypie śnieg zimą, płatki kwiatów wiśni wiosną, świetliki latem i dryftujące liście jesienią. Jest też subtelny odcień dzień/noc powiązany z Twoim prawdziwym zegarem — pasek ociepla się o złotej godzinie i przyciemnia po zmroku, z jaśniejszymi gwiazdami na nocnym niebie.

Największym dodatkiem jest konferansjer — specjalna pchła w cylindrze, która spaceruje między numerami, kontrolując występ. Nie występuje; nadzoruje. Prawidłowe ustawienie trasy jego patrolu oznaczało rozplanowanie spacerów tak, by docierał dokładnie w momencie zakończenia przejścia między numerami, co daje całemu cyrkowi poczucie choreografii, którego wcześniej nie miał.

Pod maską pełny system motywów napędza teraz to wszystko. Osiem palet kolorów plus automatyczny tryb sezonowy, który wybiera odpowiedni na podstawie miesiąca. Każdy kolor w każdym numerze i elemencie interfejsu czerpie z aktywnego motywu, więc zmiana wydaje się płynna, a nie naklejona.

v1.1.0: Dwa nowe numery

Wersja 1.1.0 dodaje Żonglerkę i Połykacza ognia do składu, łącznie siedem występów cyrkowych na żywo. Oba działają na tym samym systemie energii, który napędza resztę widowiska — Twoje naciśnięcia klawiszy, ruchy myszy i kliknięcia.

Żongler śledzi wiele piłek w prawdziwych łukach parabolicznych. Ich liczba skaluje się z energią: dwie lub trzy w stanie spoczynku, do sześciu na pełnej mocy, z rzutami za plecami, gdy publiczność szaleje. Dopracowanie synchronizacji wymagało rozdzielenia fazy każdej piłki, żeby się nie zbijały w grupę.

Połykacz ognia korzysta z istniejącego systemu cząsteczkowego, ale z nowym efektem falowania ciepła. Długość płomienia rośnie z energią, a kliknięcia generują dodatkowe wybuchy. Najtrudniejszą częścią było mieszanie kolorów — płynne przejście od głębokiej czerwieni u podstawy do jasnego żółtego na końcu bez widocznych pasów.

Oba numery wchodzą do istniejącego systemu rotacji, więc będziesz je widzieć, jak pojawiają się i znikają obok oryginalnej piątki. Jeśli chcesz przypiąć ulubiony numer, panel Ustawień pozwala teraz włączać i wyłączać poszczególne występy.

Historia stojąca za stroną historii

Strona historii FleaWinder dokumentuje ponad czterysta lat prawdziwych cyrków pcheł — od szkiców mikroskopowych Roberta Hooke’a z 1665 roku po występujących na Oktoberfeście działających do dziś. Jej napisanie oznaczało czytanie wiktoriańskich afiszów, zdigitalizowanych wycinków gazetowych i zaskakująco wielu prac naukowych o entomologicznej rozrywce.

Najtrudniejszą częścią było zdecydowanie, co pominąć. Sam Louis Bertolotto mógłby wypełnić książkę (i faktycznie wypełnił — kilka). Kompromisem stała się oś czasu obejmująca najważniejsze momenty i zestaw rozwijanych sekcji dla tych, którzy chcą zagłębić się dalej.

Strona używa inicjałów ozdobnych, ornamentalnych separatorów i czcionki szeryfowej, nawiązując do afiszów i broszur, które opisuje. Każda sekcja jest domyślnie zwinięta, żeby czytelnik nie był przytłoczony, ale pierwszy akapit jest zawsze widoczny z inicjałem ozdobnym, który wciąga.

Cały tekst jest dostępny po angielsku, hiszpańsku i niemiecku. Proces tłumaczenia odsłonił fascynującą lokalną historię — na przykład niemieckie tradycje Flohzirkus na Oktoberfeście mają własny rodowód, odmienny od scen londyńskich i nowojorskich.

Dlaczego stworzyłem FleaWinder

Chciałem czegoś, co sprawi, że komputer wyda się żywy — nie w rozpraszający sposób, ale jako cichy towarzysz reagujący na Twoją obecność. Większość wygaszaczy ekranu aktywuje się, gdy odchodzisz; FleaWinder aktywuje się, gdy przychodzisz.

Pomysł był prosty: wziąć całe bezczynne dane wejściowe, które Twój system operacyjny ignoruje — rytm pisania, prędkość myszy, kadencję kliknięć — i nakarmić nimi trupe animowanych cyrkowych pcheł. Im więcej pracujesz, tym bardziej widowisko ożywa.

Zbudowanie tego jako przezroczystej nakładki nad paskiem zadań okazało się właściwym ograniczeniem. Jest zawsze widoczny, ale nigdy nie przeszkadza. Nie wchodzisz z nim w bezpośrednią interakcję; po prostu pracujesz, a on reaguje. Wyzwaniem technicznym było uczynienie go naprawdę przezroczystym dla kliknięć, żeby nigdy nie przejmował fokusu.

FleaWinder to list miłosny do wiktoriańskiego cyrku pcheł — prawdziwej, wielowiekowej formy sztuki, w której zegarmistrze zaprzęgali żywe pchły do ciągnięcia miniaturowych karet i chodzenia po linach. Strona historii opowiada tę historię w całości.